De Canadese visagiste Emerald Vysions verlaat het traditionele filmdoek en verplaatst cinematografische beelden naar het gezicht. Op haar eigen huid herinterpreteert ze filmstills met verzadigde pigmenten, grafische lijnen, metallic texturen, strassteentjes, veren en uitgesproken wimpers. Het gezicht wordt zo een klein podium voor beelden, emoties en filmische herinneringen.
Vysions probeert filmscènes niet letterlijk na te bootsen. Ze haalt er de elementen uit die een beeld doen beklijven: een specifieke kleurencombinatie, een kostuumdetail, de vorm van een gebaar of de sfeer van een scène. Die fragmenten duiken op het gezicht op als pigment, kristallen, ongewone wimpers en geschilderde vormen. Het resultaat is herkenbaar in sfeer, maar zelden direct herleidbaar tot de bron.
Een van haar looks grijpt terug naar de rijke roodtinten en veren uit Gentlemen Prefer Blondes uit 1953. De overdaad van de originele scène vertaalt zich naar rood pigment, juwelen en bleke, gevederde wimpers. Andere creaties putten uit de sterke blauwen, gelen, groenen en rozen van hun respectieve referenties. Vysions lijkt individuele details uit de scènes te lichten en ze een nieuw leven te geven.
De kunstenaar werkt uitsluitend op haar eigen gezicht. Dat is een bewuste keuze: het maakt van de huid een intiem en direct canvas, waarop de schaal van een volledige filmproductie wordt samengebald tot de zone rond de ogen. De productie, de kostuums, de decors en de belichting van een hele scène worden gereduceerd tot een paar vierkante centimeter. De eyelid wordt het scherm, product design wordt kleur en textuur, een kostuum kan een schikking van strassteentjes of een overdreven wimper worden.
In haar werk is de filmstill slechts een vertrekpunt. Soms wordt een kleur intenser, een detail uitvergroot of wordt iets dat in het origineel bijna terloops is plots het onderwerp. Daardoor ontstaat er een spanning tussen het oorspronkelijke beeld en de make-up: je herkent de sfeer voordat je de referentie herkent. Die vervreemding is precies wat het werk interessant maakt.
Vysions' referentiekader is breed en internationaal. Ze put uit klassiekers als Pierrot le Fou uit 1965, Vertigo uit 1958 en The Umbrellas of Cherbourg uit 1964, maar ook uit moderne films en series zoals Eternal Sunshine of the Spotless Mind uit 2004, Midsommar uit 2019, Everything Everywhere All at Once uit 2022, Fleabag uit 2016 en Ratched uit 2020. Verder duiken onder meer Daisies uit 1966, Mirror uit 1975, Funny Girl uit 1968, Grey Gardens uit 1975, Suspiria uit 1977, Uncle Yanco uit 1967, Mulholland Drive uit 2001, Rest Energy uit 1980 en Portrait of a Lady on Fire uit 2019 op in haar werk.
De make-upcomposities bestaan uit zorgvuldig opgebouwde lagen. Vysions gebruikt saturatie, grafische lijnen en metallic afwerkingen om diepte en contrast te creëren. Kristallen, veren en sterk geconstrueerde wimpers zorgen voor textuur en volume. Elk element is een vertaling van een visueel idee, niet louter een decoratief accent.
Haar werk past in een bredere beweging waarin het gezicht als artistiek medium wordt ingezet. Het bevraagt de grens tussen film en lichaam, tussen toeschouwer en deelnemer. De make-up is geen verkleedpartij, maar een manier om de ervaring van cinema opnieuw vorm te geven. Wie de beelden bekijkt, wordt uitgenodigd om de referenties te ontcijferen en de sfeer te ondergaan.
De reeks maakt deel uit van een bredere reflectie over spektakel en verwondering: hoe verwondering wordt opgebouwd en hoe ze opnieuw mysterie kan brengen in een wereld die bijna alles meetbaar heeft gemaakt. Door filmstills van het scherm te halen en op de huid te projecteren, doorbreekt Vysions de afstand tussen kijker en beeld. Het resultaat is een reeks kleine, gedragen cinema's die je in één oogopslag leest, maar die je blijft bekijken.
