Het Londense ontwerpstudio ecoLogicStudio gebruikt levende organismen als bouwmateriaal en als技术 onderdeel van gebouwen. Het duo achter het bureau, Claudia Pasquero en Marco Poletto, bouwt sinds de oprichting in 2005 aan een architectuur die meegroeit met de omgeving in plaats van ertegenin te werken. Denk aan algen die lucht zuiveren, schimmels die afval verteren en isolatie die zichzelf laat groeien.
Het meest zichtbare voorbeeld van die aanpak was DeepForest³, dat in 2025 in het Triennale Design Museum in Milaan te zien was. De installatie leek op een handvol jonge bomen die uit de gladde museumvloer waren opgekomen, maar was in feite een hypothese over hoe een woonruimte kan worden omgevormd door processen die eigen zijn aan de natuur. Poletto beschreef het als een systeem met een volledig functioneel en tastbaar biotechnologisch levend systeem, gebaseerd op de stofwisselingscycli van algen en schimmels. Het project maakte deel uit van de tentoonstelling We the Bacteria: Notes Toward Biotic Architecture, samengesteld door Beatriz Colomina en Mark Wigley, die ook het gelijknamige boek schreven.
Die lijn is al langer zichtbaar in het werk van het studio. Op EXPO Milano 2015 stond in het Future Food District het paviljoen The Urban Algae Folly, een scherm van driehoekige panelen waarin groene algen stroomden. Het dak bood schaduw dankzij de groei van Spirulina, een microalg die voedzaam is voor mensen en CO₂ vastlegt. Het principe is eenvoudig: op zonnige dagen groeit er meer alg in het membraan, en de CO₂ die bezoekers uitademen onder het scherm voedt het systeem verder. Zo wordt het paviljoen een levend, koolstofverbruikend systeem waarin mens, zon en alg samenwerken.
In het Zwitserse Nyon ontwikkelde het studio een project dat het bureau omschrijft als de eerste biotechnologische gezondheidstuin ter wereld die luchtzuiverende algenculturen combineert met geneeskrachtige planten. Een cirkelvormige, tentachtige structuur van halftransparant doek biedt rust aan bezoekers. Langs de binnenwand staan 36 grote bioreactoren van borosilicaatglas, die samen 350 liter levende groene Chlorella-algenculturen bevatten. Die kunnen per minuut 150 liter vervuilde lucht filteren. Het project gaat uit van de gedachte dat gezonde ruimtes niet steriel hoeven te zijn; levende organismen worden hier een essentiële infrastructuur.
Op de Solar Biennale van MUDAC in 2025, getiteld Soleil·s, toonde het studio samen met het Synthetic Landscape Lab van de Universiteit van Innsbruck het project CryoflorE. Dat is een model voor het ‘cyber-tuinieren’ van de stad, dat het denken over levende architectuur uitbreidt naar het stedelijke niveau. Het ziet eruit als een bijna zeshoekige maquette van een miniatuurstad met hoogbouw, gevuld met cyanobacteriën. Die vangen elektronen op die tijdens de fotosynthese ontstaan en leiden ze als elektrische stroom door koperdraden in het straatbeeld. Het studio zet zo eerste stappen richting een simulatie van een stad die wordt aangedreven door bio-zonne-energienetwerken.
Pasquero verwoordde bij DeepForest³ de achterliggende gedachte: ‘We zijn ons steeds meer bewust dat onze eigen natuur cyborgachtig en collectief is, en dat onze identiteit ver buiten de grenzen van ons lichaam reikt. We zijn microbiële ecosystemen, we zijn algoritmische netwerken. Het is een noodzakelijk gevolg dat onze woning een verlengstuk wordt van deze ecosystemen en netwerken. Onze woning is onze microbioom.’ De installatie zelf, op de zonovergoten bovenverdieping van het museum, is een abstractie van een bos, zonder bladeren, aarde of mos, maar met zorgvuldig geplaatste stammen die aan berken doen denken.
1
