Een akoestische gitaar met een body van leisteen in plaats van hout: het klinkt als een onmogelijk experiment, maar BeBeau Builds maakte het werkend. De maker assembleerde achttien stukken leisteen tot een gefacetteerde klankkast rond een hergebruikte gitaarhals. Het resultaat weegt 48,7 pond en produceert nog steeds een herkenbaar akoestisch geluid.
Het idee begon bij het geluid van de steen zelf. Wanneer een dikke plaat leisteen wordt aangeslagen, geeft die een lange, metalige nagalm. Dat deed vermoeden dat de steen kon resoneren zodra hij tot een holle body zou worden gevormd. De uitvoering bleek weerbarstiger dan de theorie. De platen zijn zwaar en verschillen in dikte, terwijl de gitaar toch over een menselijk lichaam moet passen en de spanning van de snaren moet dragen.
BeBeau Builds ontwikkelde eerst verschillende lichaamsvormen en koos uiteindelijk voor een hoekig ontwerp. Met 3D-geprinte sjablonen werden die geometrieën op de leisteen overgebracht. Een tegelzaag had al snel moeite met het materiaal van ongeveer een inch dik. Na het zagen moesten de afgeschuinde randen precies genoeg op elkaar aansluiten om een gesloten volume rond de gitaarhals te creëren.
De eerste montage legde bloot hoe snel kleine verschillen zich opstapelen. Een 3D-geprint binnenframe moest de achttien steenstukken positioneren, maar de leisteen varieerde van ongeveer driekwart inch tot een inch en een kwart dik. Daardoor klopten de zaaghoeken niet meer. De stukken weken steeds verder af van de beoogde geometrie naarmate de body groeide. BeBeau Builds moest de constructie uit elkaar halen en de lijm van de steen schrapen.
Voor de tweede poging werkte de maker vanuit de buitenafmetingen in plaats van het interne frame. Heet lijmpistool hield de stukken tijdelijk op hun plaats, terwijl constructielijm de onregelmatige voegen opvulde en meerdere dagen uithardde. Die methode gaf de leisteen de ruimte om zich als leisteen te gedragen: elk stuk werd tegen het volgende aangepast in plaats van op een geïdealiseerd digitaal skelet te worden geforceerd.
De voorplaat en de hergebruikte hals brachten het object dichter bij een instrument, maar het materiaal bleef zich laten gelden. Een steenpaneel brak tijdens de fabricage en werd vervangen. De openingen tussen de secties werden opgevuld en een laag minerale olie maakte het leisteen donkerder voordat de snaren werden gestemd. Op dat moment had de gitaar de vertrouwde verhoudingen van een akoestische body, vertaald naar een veel zwaardere schaal van harde, vlakke oppervlakken.
Eenmaal bespeeld, bleek de grootste verrassing hoe gewoon de gitaar klinkt. BeBeau Builds verwachtte dat de stenen body het geluid drastisch zou veranderen, maar de eerste open akkoorden lagen dicht bij die van een conventionele houten akoestische gitaar. De leisteenversie is zachter en de noten sterven sneller af. De toon verandert ook licht, terwijl de inch-dikke voorplaat nog steeds genoeg trilt om lucht te verplaatsen en een herkenbaar akoestisch geluid te produceren.
De fysieke beperkingen zijn na een langer nummer makkelijker te horen en te voelen. Bijna 49 pond leisteen wordt oncomfortabel op de schoot, en de hals staat in een onvolmaakte hoek, waardoor de snaren moeilijker in te drukken zijn en sommige noten scherp klinken. Toch beantwoordt het project zijn centrale vraag. Een gitaarbody kan een stenen schil worden en zich nog steeds als een gitaar gedragen, waarbij de grootste transformatie in gewicht en constructie zit in plaats van in een volledig onbekende klank.
2
