Een imposante bakstenen schoorsteen loopt door het midden van het strandhuis dat architect Carl Maston in Ventura ontwierp. Daardoor krijgt de woning aan de oceaan een verrassend stevig hart. Het Susman House, voltooid in 1984, staat boven een zandige baai in Faria Beach en kijkt uit op de Channel Islands.
De opdracht was duidelijk omschreven. Bouwheer Tracy « Babs » Susman wilde de geest van een traditionele Californische cabin behouden binnen een hedendaagse woning. Het huis werd gebouwd op grond die eerder eigendom was van haar zus en zwager, en Susman liet het ontwerpen samen met haar partner. Maston koos voor cederhouten gevelbekleding, bakstenen vloeren, ruime glasoppervlakken en een daklijn met een opvallende silhouet. De materialen verwijzen naar de cabin, zonder dat het huis aanvoelt als een oefening in rustieke nostalgie.
Op 2.640 vierkante voet, ongeveer 245 vierkante meter, zijn de gedeelde ruimten duidelijk op de haar haard en de kust gericht. Een informele leeszone sluit aan op de eetruimte en de keuken, terwijl een haard met twee zijden ook een werkkamer verwarmt. Een volledige badkamer ligt achter een cederhouten wand. Zo krijgt de benedenverdieping verschillende plekken om te verblijven, zonder dat elke activiteit in een afgesloten kamer terechtkomt.
De foto's van de woonkamer tonen hoe sterk het materiaalgebruik het interieur bepaalt. Blootliggende houten balken geven het plafond een ritme, en de bakstenen vloer loopt door tot rond de ruime haard. Wandpanelen en open kasten versterken het gevoel van geborgenheid. Tegen deze getextureerde achtergrond vallen de glazen openingen extra op: ze kaderen de kust in, terwijl rond de zitplaatsen genoeg massieve, tastbare oppervlakken blijven.
Vloer-tot-plafondschuifdeuren openen naar de oceaan, en de bakstenen bestrating loopt door op het terras. Doordat het vloermateriaal naar buiten wordt doorgetrokken, heeft het terras een directe visuele band met de kamers erachter. De keuken heeft een eigen karakter dankzij een oorspronkelijk plafond van houten latten, en vanaf de gootsteen is er uitzicht op de baai. Zelfs alledaagse huishoudelijke taken krijgen zo een plek aan het water.
Boven liggen drie slaapkamers en een afzonderlijke zitruimte onder het hellende dak. Een centraal atrium en een overloop lopen rond de bakstenen schoorsteen, en binnenramen laten licht dieper het huis in. Maston behandelt de doorgang tussen de kamers niet als restruimte, maar maakt ze onderdeel van de architectuur. Vanuit de woonkamer blijft de verbinding met de bovenverdieping zichtbaar. Houten binnenramen naast de schoorsteen volgen met hun hoekige bovenkant de lijn van het dak, zodat de geometrie van het gebouw ook van binnenuit leesbaar blijft.
Het huis staat momenteel te koop voor 5,1 miljoen dollar. De aantrekkingskracht ligt niet alleen aan het adres aan het water. Maston gaf het interieur voldoende inhoud om de aandacht vast te houden, ook wanneer de oceaan buiten het beeld valt.
Ook in Florida ligt de nadruk op het herstel van Frank Lloyd Wright-architectuur. In Lakeland is de Miller Planetarium van het Florida Southern College weer open na meer dan twintig jaar zonder regelmatige sterrenshows. Het gebouw uit de jaren vijftig, het enige planetarium dat Wright ooit realiseerde, werd gerestaureerd door een team onder leiding van Jeff Baker van MCWB Architects. De oorspronkelijke zitplaatsen keerden terug in Wrights cirkelvormige opstelling, en een nieuw digitaal projectiesysteem brengt de nachtelijke hemel opnieuw boven de bezoekers. Het planetarium ging op 26 september 2026 opnieuw open voor het publiek.
Het planetarium, gebouwd tussen 1954 en 1958, ligt aan het zuidelijke uiteinde van het Polk Science Building, een van de dertien door Wright ontworpen gebouwen van de hogeschool. De bleke betonnen wanden zijn bedekt met geometrische textielblokken, en een witte koepel steekt boven de lage omliggende gebouwen uit. Wright dacht al decennia na over een planetarium voordat hij er een opnam in zijn plannen voor Florida Southern. De eerste voorstelling vond plaats in april 1960, een jaar na de dood van de architect.
De restauratie van het exterieur begon in 2021 en richtte zich op jarenlange waterschade en verwering van het beton. Het team van MCWB verving delen van het dak en herstelde het vervallen stucwerk. Meer dan 280 met de hand gegoten textielblokken rond de omtrek van het planetarium moesten worden vervangen. Om de geometrische patronen na te bootsen, gebruikte het team hedendaagse productiemethoden, waaronder 3D-printen van mallen voor nieuwe blokken die aansluiten op de originele.
Tijdens de werkzaamheden kwamen ook onverwachte details achter de gevel aan het licht. Achter de bovenste wanden vonden de bouwers stalen constructie en open holten, waar ze een meer gangbare opbouw met Wrights betonblokken hadden verwacht. Daardoor kon isolatie worden aangebracht in delen van het gebouw die eerder aan het Floridaanse klimaat waren blootgesteld.
3
