Marlien was midden twintig toen haar man haar verliet. Meer dan dertig jaar later is ze nog altijd single. Toch omschrijft ze zichzelf niet als ongelukkig of eenzaam. Integendeel: ze zegt gelukkig alleen te zijn, al heeft ze de liefde nog niet opgegeven.
In een persoonlijk getuigenis vertelt ze hoe haar leven na de breuk verderging. Ze bouwde een eigen leven op, met vrienden, gewoontes en vrijheden die ze naar eigen zeggen niet zou willen inruilen. Dat betekent niet dat ze nooit meer een relatie wil. De deur staat nog open, maar ze voelt geen wanhoop of haast om een partner te vinden.
Wat haar verhaal opvallend maakt, is de vergelijking met mensen die wel een relatie hebben. Marlien zegt vriendinnen te hebben die getrouwd zijn en zich eenzamer voelen dan zij. Dat relativeert het cliché dat een partner automatisch beschermt tegen eenzaamheid. Een relatie is geen garantie op gezelschap, genegenheid of emotionele verbondenheid.
Haar getuigenis raakt een breder thema: alleenstaanden worden vaak medelijdend bekeken, terwijl een huwelijk niet per definitie gelukkig maakt. Eenzaamheid kan net zo goed voorkomen binnen een relatie, wanneer er geen echte communicatie of nabijheid is. Marlien doorbreekt dat beeld door haar single leven niet als gemis te beschrijven, maar als een levensvorm die ze zelf heeft gekozen en vormgegeven.
Na meer dan dertig jaar alleen te zijn geweest, weet ze wat ze waardeert: rust, autonomie en vriendschappen die ze zelf onderhoudt. Tegelijk blijft ze realistisch over liefde. Ze sluit niet uit dat er ooit iemand op haar pad komt, maar ze hoeft er niet op te wachten om zich compleet te voelen.
Haar verhaal is geen pleidooi tegen relaties. Het is een pleidooi voor eerlijk kijken naar wat eenzaamheid echt is. Soms zit ze in een huwelijk, soms in een leven alleen. Marlien laat zien dat alleen zijn en eenzaam zijn niet hetzelfde zijn — en dat een partner niet het enige antwoord is op een behoefte aan verbinding.
2
