Een eenvoudig eierdoosje wordt in de handen van Hayden Clay Williams plots een kostbaar object. De vertrouwde gevouwen vorm is opgebouwd uit stukjes glas-in-lood in turquoise, amber en zachtroze, verbonden door zilverkleurige naden. Wanneer zonlicht door de fragiele structuur valt, verspreiden kleurvlekken zich over het oppervlak eronder. Het bescheiden kartonnetje, ooit ontworpen om breekbare eieren te beschermen, is zelf een object geworden dat bescherming nodig heeft.
Williams hanteert dezelfde speelse aanpak voor een verkeerskegel en een opvouwbaar waarschuwingsbord voor natte vloeren. Hij herschept de bekende voorwerpen in een materiaal dat doorgaans met decoratieve ramen en Tiffany-lampen wordt geassocieerd. De herkenbare silhouetten blijven intact, maar het oppervlak heeft een volledig ander karakter gekregen. Er schuilt iets komisch in een verkeersveiligheidskegel van breekbaar glas, zeker wanneer de sculptuur van een afstandje nog overtuigend lijkt.
Het meest intricate werk is wellicht Egg Carton (Six Wells). Hoekige stukken gekleurd glas vormen een ondiepe container met zes verzonken vakjes, terwijl de gesoldeerde naden de ribbels en vouwen volgen. Van bovenaf bekeken wordt de eierdoos een compositie van overlappende kleuren en geometrische patronen. In direct zonlicht lossen die afzonderlijke stukken op in zachte, onregelmatige reflecties.
De glazen verkeerskegel is al even herkenbaar. Het kleine beeld volgt het taps toelopende profiel van de bekende oranje marker, inclusief de brede vierkante basis en de smalle opening bovenaan. Het oppervlak is verdeeld in amber- en koperkleurige secties, onderbroken door kleine ruitvormige details. Naast een gewone verkeerskegel wordt de tegenstelling bijzonder vermakelijk: beide objecten delen dezelfde basisgeometrie, maar de ene is gemaakt om de straat te doorstaan, terwijl de andere op een veel veiliger plek thuishoort.
Het waarschuwingsbord biedt een derde variatie op het thema. Williams bouwt de vertrouwde opvouwbare A-constructie na in gouden glas, met in het midden een klein waarschuwingssymbool samengesteld uit doorschijnende stukjes. Het figuurtje lijkt uit te glijden, precies zoals op het originele plastic bord. Hier krijgt de waarschuwing echter een tweede betekenis: het bord zelf is kwetsbaar voor precies het ongeval dat het afbeeldt.
Achter de speelse oppervlakte schuilt een nauwgezet ambachtelijk proces. Williams werkte ongeveer drie weken aan het waarschuwingsbord. Hij gebruikte loodvrije soldeer om de afzonderlijke glasstukken te verbinden en zinkframing voor de structurele ondersteuning. Het scharnier is functioneel en laat de twee panelen over een beperkte hoek draaien. Die details bewaren iets van de constructie van het originele object, ook al verandert het materiaal de functie volledig.
De glas-in-loodwerken betekenen een overgang in het werk van Williams, die jarenlang surrealistische buitenwijken verkende via digitale beelden. Vaak voegde hij vreemde details toe aan verder herkenbare scènes. Zijn eerdere reeks World Underwater toonde digitaal gerenderde landschappen waarin stijgend overstromingswater woonwijken transformeert. Meer recentelijk kreeg zijn interesse in alledaagse voorwerpen en veranderde materialen vorm in glas-in-lood, waardoor ideeën die eerder op het scherm bestonden, de fysieke ruimte betreden.
Die overstap brengt eigen praktische uitdagingen met zich mee. Glas is breekbaar, zwaar en laat zich niet eenvoudig buigen zoals plastic of karton. Elk stukje moet op maat worden gesneden en gesoldeerd, en de structuur moet stevig genoeg zijn om overeind te blijven. Dat maakt de keuze voor een eierdoos, een verkeerskegel en een waarschuwingsbord des te sprekender: het zijn stuk voor stuk voorwerpen die in het dagelijks leven nauwelijks aandacht krijgen, maar hier worden ze zorgvuldig opgetild tot iets kostbaars.
Door hun herkenbare vorm blijven de sculpturen toegankelijk, terwijl het materiaal zorgt voor een vervreemdend effect. De objecten lijken van een afstandje gewoon zichzelf, tot de kijker beseft dat ze van glas zijn gemaakt. Die combinatie van vertrouwdheid en kwetsbaarheid geeft de werken hun speelse surrealisme. Williams toont zo hoe design en ambacht alledaagse voorwerpen kunnen heruitvinden zonder ze volledig te verbergen.
1
