Drie Londense ontwerpers dagen de conventionele materiaalkeuze voor meubels uit. Bethan Laura Wood, Max Lamb en Andu Masebo presenteren collecties waarin vertrouwde materialen zoals touw, keramiek en roestvrij staal een verrassende nieuwe vorm krijgen. Hun werk onderzoekt hoe materiaalinnovatie en onverwachte vormen het dagelijkse huiselijke leven kunnen verrijken en hoe de betekenis van «thuis» wordt gevormd door gemeenschap en het maakproces.
Bethan Laura Wood werkt samen met Shore Studios aan «Extra Trimmings», een collectie zitmeubelen waarin ornament niet langer decoratie is maar deel uitmaakt van de structuur. De lounge stoelen, banken en krukken zijn vervaardigd uit gevlochten nautisch touw en met de hand geknoopt siliconen. Rimpels, schulpen en lussen vormen een nieuwe vorm van bekleding die zowel tactiel als architecturaal is. Wood put inspiratie uit de uitbundigheid van de jaren zeventig, waarin kleur, patroon en textuur met elkaar in botsing kwamen. «Extra Trimmings» verzet zich tegen alles wat beige is en kiest voor een speelser, menselijker en onbeschaamd persoonlijk thuis. Volgens Wood kan materiële expressie en ornament verder gaan dan esthetiek: het kan een verhaal vertellen dat je met het verleden en herinneringen verbindt, troost en plezier bieden, en zelfs functie en informatie geven. Zelf verzamelt ze objecten van haar reizen, van kleine tweetonige crackerfluitjes in de vorm van klarinetten tot prachtig geweven strooien regenjassen uit Japan. Ze combineert die objecten graag in composities die kleuren, textiel en patronen met elkaar verbinden.
Max Lamb onderzoekt met «Crockery» de grenzen van keramiek. Waar keramiek doorgaans als fragiel en delicaat geldt, maakt hij er eetkamerstoelen van steengoed van. Hij werkte samen met 1882 Ltd, een keramiekfabrikant in Stoke-on-Trent, het historische aardewerkcentrum van Engeland. De collectie bestaat uit stoelen die volledig uit klei zijn vervaardigd en zo het domein van tafelgerei overstijgen en het menselijk lichaam ondersteunen. «Crockery» is een collectieve onderneming: 23 pottenbakkers zijn betrokken bij de productie van elke stoel. Elke fase van het proces, van het voorbereiden en lossen van de mallen tot het drogen en bakken, vraagt om een fijne balans tussen specialistische kennis en samenwerking. Dat ethos van collectieve productie staat centraal in Lambs werk. De resulterende stoelen bevinden zich tussen sculptuur en meubel en brengen ambacht in onverwachte vormen naar de huiselijke omgeving. Ze vieren niet alleen de mogelijkheden van keramiek, maar ook de mensen, processen en gedeelde kennis die bij het ontwerp komen kijken.
Andu Masebo hergebruikt materialen die normaal in auto's te vinden zijn. Zijn «Tubular Chair» begint met roestvrijstalen buizen die afkomstig zijn van mechanicawerkplaatsen en uitlaatfabrieken in Londen. Die buizen, gewoonlijk gebruikt voor uitlaatsystemen, worden omgevormd tot stoelen met weelderige, gebogen frames. Gerecycled chiprubber dient als zacht, tactiel zittingsoppervlak. Masebo werkte nauw samen met uitlaatfabrikanten en vertaalde de beperkingen van hun machines naar een uitnodiging tot uitvinding. Door twee buisdelen te buigen en te verbinden ontstond de kenmerkende silhouet van de stoel. Het eindresultaat omarmt zijn industriële oorsprong, tot de bewust zichtbare lasnaden toe, die worden gevierd in plaats van verborgen.
Over de drie ontwerpers heen is er een gedeelde weigering om de voorgeschreven taal van huiselijk meubilair te volgen. Materialen worden in een nieuwe context geplaatst en vertrouwde vormen worden verstoord in objecten die onze aannames over waar het huis van gemaakt zou moeten zijn ter discussie stellen. Er schuilt een gevoel van bevrijding in het benaderen van het huis als een plek voor experiment, humor en verrassing. In deze versie van huiselijkheid kan de conventie aan de deur worden achtergelaten.
