Een roestrode schil, een witte gewatteerde binnenvoering en blootliggende leidingen vormen een opvallende architectuurtentoonstelling. Het ontwerpbureau AENARA toont met de installatie «Off-World Habitat Wall Section» een voorgestelde woning op Mars op ware grootte. De constructie die doorgaans verborgen blijft achter afgewerkte oppervlakken, wordt daarbij zichtbaar gemaakt.
De installatie maakt deel uit van de tentoonstelling Task Eternal in het Powerhouse Parramatta in Australië, die op 7 november 2026 opent. Het stuk vertaalt een speculatief woonconcept voor 2075 naar iets dat bezoekers van dichtbij kunnen bekijken. AENARA is opgericht door de ruimtearchitecte Melodie Yashar en werkt op het snijvlak van ontwerp, engineering en onderzoek. In dit geval gaat het om de verhouding tussen de beschermende gebouwschil en de infrastructuur die de bewoners in leven houdt.
De bredere studie van het bureau gaat uit van vier mensen die ongeveer 500 dagen op Mars verblijven, met ongeveer 1.200 vierkante voet (circa 110 vierkante meter) aan binnenruimte. Het gaat om studie-aannames en niet om een aangekondigde missie.
Het woonconcept splitst de omhulling op in twee samenwerkende structuren. Een buitenschil, gemaakt met lokaal beschikbare materialen, moet bescherming bieden. Een binnenliggende opblaasbare laag vormt de eigenlijke drukgrens. Dat onderscheid is belangrijk, omdat de zware buitenschil en de besloten leefruimte elk een andere taak vervullen.
Het onderzoek van AENARA richt zich onder meer op robotisch geprinte constructies van regoliet, het Marsstof. Daarnaast worden processen onderzocht om zwavelbeton, water en zuurstof te maken uit grondstoffen die op Mars voorhanden zijn. Het museumobject gebruikt representatieve materialen om dat voorstel uit te leggen. De opbouw bestaat uit een 3D-geprinte terracottaschil, een drukbestendige laag van Vectran en een aluminium overgangsstuk waar leidingen een schot doorkruisen. De terracotta hoort bij het fysieke object in de tentoonstelling. Het is geen bewijs dat het voorgestelde bouwproces op Mars al is gerealiseerd.
Visueel is de sterkste keuze van de installatie dat de verbindingen zichtbaar zijn gelaten. Gekleurde leidingen lopen door de overgang tussen de twee omhullingen, waardoor die kruising zelf het middelpunt wordt. Het object werd vervaardigd door Dyson Womack, met engineering van Nous Engineering, leidingontwerp en -engineering van North Fracture en tegelproductie door Studio RAP. Zo krijgt een complex samenstel een uitzonderlijk leesbare fysieke vorm.
AENARA denkt ook na over hoe het is om in zo'n technische omgeving te leven. Natuurlijk licht, grote ramen en vertrouwde binnencondities staan volgens het bureau centraal in de ambitie om het welzijn van de bemanning te ondersteunen. Een uitzicht naar buiten wordt in het voorstel als architectonische overweging behandeld, naast isolatie en luchtcirculatie. De tentoonstelling laat echter niet zien hoe die keuzes tijdens een echte missie zouden werken.
Onderhoud biedt een ander nuttig perspectief op het ontwerp. In het bredere concept lopen de leidingen langs de wanden van de overgangsmodule, zodat ze bereikbaar blijven voor service. Eerder onderzoek van het bureau behandelt ook vervangbare modules en georganiseerde serviceverbindingen. Infrastructuur in een wand integreren heeft alleen zin als bemanningsleden die nog kunnen inspecteren, diagnosticeren en repareren. Daaruit volgt een architectonische opgave: bepalen wat je inbouwt en wat je toegankelijk houdt.
AENARA erkent dat veel van de technologieën nog in ontwikkeling zijn. De doorsnede maakt die nog onopgeloste koppelvlakken zichtbaar, en geeft bezoekers daarmee meer om over na te denken dan een afgewerkt ogende kamer.
5
